Φέρτε στο μυαλό σας, κάτι μέρες, που ήσασταν αραχτοί, εκεί γύρω στα 15 με 16 σας χρόνια, στον καναπέ κάνοντας οφθαλμόλουτρο με τα μπούτια της τάδε tv star. Τώρα θυμηθείτε την φωνή του πατέρα, που σας χάλαγε εκείνη την απίστευτη νιρβάνα, να λέει: "Τράβα πάρε μου ένα πακέτο τσιγάρα και τα Νέα".
Μετά τις πρώτες διακιολογίες: "Δεν μπορώ τώρα διαβάζω" ή "Έχω χτυπήσει το πόδι και θα πάω για αρθροσκόπηση, δεν μπορώ τώρα", σιγά-σιγά σηκωνόσουν και με βαριά καρδιά, άνοιγες την πόρτα και έφευγες με προορισμό το περίπτερο.
Την βαρεμάρα σου έσπαγε, μονομιάς, η Μαρία που συναντούσες μολις έβγαινες από την είσοδο της πολυκατοικίας και την γούσταρες από την Β' Γυμνασίου. Η ώρα θα ήταν περίπου 16:00, όταν αποφάσιζες, ότι ένας καφές μπορεί να είναι καλός ακόμα και μέσα στο καταμεσήμερο, από την στιγμή μάλιστα, που η φούστα της Μαρίας, ήταν στο ύψος που έπρεπε.
Πάνω στον καφέ, το βλέμμα της Μαρίας θύμιζε αυτό της Μόνικα Μπελούτσι στην Μαλένα, ενώ τα τσιγάρα της....ΩΧ! Τα τσιγάρα. Καλά πως τα ξέχασες; Θα πας σπίτι και θα σε κράζουν για τέσσερις μέρες. Άσε που δεν έχεις διαβάσει κιόλας... "Yassou Μαρία, πρέπει να σε αφήσω γιατί έχω μια δουλειά".
Τρέχοντας για το κοντυνότερο στο σπίτι σου περίπτερο... να και τα παιδιά που πάνε για μπάλα. Τους μαζεύεις σε ένα κύκλο για να τους πεις για την Μαρία. Τους τα λες με κάθε λεπτομέρεια. "Άσε μας ρε" πετάγεται ο Γιώργος, "σε λίγο θα μας πεις ότι το κάνατε μέσα στο καφέ", λέει με φανερή την ζήλεια καθώς την Μαρία την γούσταρε και αυτός.
"Καλά, καλά άστα αυτά ρε..." απαντάς, "...δεν σκαμπάζεις ούτε από γκόμενες, και βέβαια, ούτε από μπάλα". "Τι λες ρε;" σηκώνεται πάνω ο Γιώργος, που πετάει την σκούφια του για καβγά. "Μας έπρηξες με την φόλα την Μαρία, τέσσερις έχω σαν κι αυτήν. Έλα άμα θέλεις στο σχολείο, να σου μάθω να κλωτσάς το τόπι".
Η ώρα 19:00 και εσύ στο σχολείο, να τσακίζεις τον Γιώργο στις ντρίμπλες, έχοντας πετάξει στην άκρη του μυαλο σου, την... Πως την είπαμε, αυτή; Α, Μαρία. Καλή αλλά καπνίζει και αυτά τα τσιγάρα... Ωχ, όχι ρε γαμώτο τα τσιγάρα. Με τα πολλά αφήνεις τους φίλους σου να παίζουν μπαλίτσα χωρίς εσένα και ξεκινάς πρώτα για το περίπτερο και μετά για το σπίτι. Τσιγάρα πήρες, αλλά εφημερίδα τέτοια ώρα που να βρεις;
Με την ουρά στα σκέλια, ανεβαίνεις ήσυχα-ήσυχα, έτοιμος για να ακούσεις μαζεμένα όσα δεν έχεις ακούσει σε 15 χρόνια ζωής. Μπαίνοντας στο σαλόνι βλέπεις τον πατέρα σου, να έχει αποκοιμηθεί με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και το MEGA, να παίζει στην τηλεόραση με τον Σωτηρακόπουλο και τον Κατσαρό, να αναλύουν γιατί ο Φρατζέσκος δεν κάνει για τον Παναθηναϊκό.
Αφήνεις τα τσιγάρα, δίπλα του και ήσυχος κατευθύνεσαι προς το δωμάτιό σου για τον δεύτερο γύρο του αράγματος. Μια αγγαρεία, έγινε η απαρχή μιας ακόμα εποικοδομιτικής ημέρας.
Αυτός ήταν ο ορισμός του πως μια αγγαρεία, μπορεί να γίνει χαρά. Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η ιστορία με τον κ. Πολύδωρα, ο οποίος τόνισε πως κάνει αγγαρεία στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, ένας θεός, αλλάχ, βούδας το ξέρει.
Εγώ πάντως, δεν είδα κανέναν, να δυσανασχετεί, όταν χτυπούσε σαν λυσσασμένος τους φοιτητές που πάλευαν για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Για ολόπλευρη μόρφωση. Για σχολεία και σχολές που θα μορφώνουν αλλά δεν θα εξοντώνουν. Και που θα σου αφήνουν και λίγο χρόνο για να δεις την Μαρία και να μάθεις στον Γιώργο, λίγη μπάλα.
Υ.Γ. Άκου αγγαρεία...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου